Pamiątka po tacie

Wszystko zaczęło się od zapachu. Wróciłam z pracy, rzuciłam klucze na półkę i nagle poczułam to — wilgotną ziemię, styropian, kurz. Tak pachniał piwniczny korytarz w bloku, w którym mieszkałam z rodzicami. A potem zobaczyłam ten telefon. Leżał na szafce, taki staroświecki, z wysuniętą tacką na kartę pamięci, bo mój mąż postanowił w końcu ogarnąć stary grat i wyciągnąć z niego zdjęcia.

Nie wiem, czemu go wzięłam. Może z przyzwyczajenia, bo tata zawsze miał ten aparat pod ręką i pstrykał wszystko — moje warkocze, kota, talerz pierogów. Usiadłam na kanapie i zaczęłam przewijać zdjęcia. Dzieciństwo, wakacje, komunia. A potem nagle zobaczyłam to. On z mamą w kuchni, oboje śmieją się do siebie, a przed nimi na stole leżą losy lotto. Pamiętam ten wieczór. To była sobota, tata kupił trzy losy za piątaka. Wygrał wtedy sto złotych. Sto złotych. I ta radość.

Poczułam gulę w gardle. Czasem nie potrzeba wielkich wygranych, żeby mieć wielkie emocje. Tato już od pięciu lat nie ma. Ale w tamtej chwili magia tego wieczoru wróciła. Ten dreszcz, gdy skreślał cyferki, ta nadzieja, ten śmiech mamy, która mówiła, że lepiej kupić chleb niż los. Kupił los.

I wtedy właśnie poczułam coś. To głupie, bo nigdy specjalnie nie graniałam. Ale pomyślałam: sprawdzę, czy gdzieś jeszcze jest taki dreszcz. A że w pracy mam teraz wieczne zmęczenie i każdy dzień wygląda jak poprzedni, to taka mała głupota była mi potrzebna. Jak zimny prysznic dla duszy.

Zaczęłam szukać w telefonie jakiejś strony. Wiecie, to nie jest tak, że człowiek codziennie myśli o hazardzie. To zabrzmi dziwnie, ale ja po prostu chciałam poczuć tę samą iskrę, którą widziałam na twarzy ojca. Znalazłam coś przypadkiem, przewijając Instagram. Kolega z pracy kiedyś wspominał, że wchodzi sobie na chwilę wieczorem, pyka kilka rund i ma zajęcie. Nie chciałam zakładać konta, wpisywać kart, wysyłać dokumentów. Chciałam czegoś prostego, na jeden wieczór. Wtedy przypomniałam sobie o jednej stronie, o której mówiło się u nas na osiedlu, że łatwo się tam zalogować, nawet gość. Wpisałam w wyszukiwarkę vavada zaloguj i trafiłam tam w pięć minut. Prościej się nie da. Żadnych ściem, żadnych wymyślnych formalności. Wpinasz login, hasło i jesteś w środku.

Na początku myślałam, że tylko popatrzę. Wiecie, jak to jest. Taki powrót do miejsca, które się kiedyś znało, tylko że ono wygląda zupełnie inaczej. Początkowo czułam się jak dziecko w sklepie z zabawkami. Ruski ruletka? Nie, dzięki. Automaty? Hm. Właściwie to nie wiedziałam, gdzie kliknąć. Ale potem znalazłam coś, co przypominało stare, dobre jednorękie bandyty z budki z piwem, gdzie chodziło się z dziadkiem na lody. I tak jakoś miło mnie to rozgrzało.

Zaczęłam od malutkiej kwoty, dwadzieścia złotych. Powiedziałam sobie: to tyle, co za dwie kawy z sieciówki. I grałam. I wiecie co? To była najfajniejsza godzina w moim tygodniu. Nie chodziło o pieniądze. Chodziło o to, że przez chwilę nie myślałam o rachunkach, o szefie, o tym, że pralka znowu hałasuje. Byłam tylko ja i ta prosta, głupia rozrywka. A do tego to napięcie, kiedy symbole zaczynają się układać, i ten mały dreszcz, gdy coś zadzwoni.

Zarobiłam wtedy siedemnaście złotych. Siedemnaście! Jak się człowiek uśmiechnie, to uśmiecha się głupio jak nastolatka. Pokazałam mężowi, a on tylko się roześmiał, że taniej niż do kina, a frajdy więcej. I tak już zostało. Raz na jakiś czas, w niedzielny wieczór, gdy dzieci już śpią, siadam sobie na dwadzieścia minut, włączam coś prostego i odpływam. Nie gonę za milionami. Nie szukam czegoś, czego nie ma. To po prostu taka moja chwila, jak tato z tym losem. Czasem wygram dwadzieścia, czasem stracę dychę. Ale to uczucie, to mrowienie w brzuchu, które znam od dziecka, bezcenne.

Dzisiaj znów zajrzałam. Przewinęłam stare zdjęcia, popatrzyłam na tatę. Uśmiechnął się do mnie z ekranu. Potem otworzyłam przeglądarkę i ten sam prosty ruch, co zawsze. To już nie jest zwykłe logowanie. To taki mój mały most do tamtych czasów. I za każdym razem, gdy widzę te cyferki, to samo w sobie jest wygraną.

Mówię wam, czasem szczęście to nie jest wielka kumulacja. Czasem szczęście to po prostu umiejętność znalezienia tej iskry w codzienności. A jeśli do tego masz przy sobie trochę wspomnień, to jesteś najbogatszym człowiekiem na świecie. Nawet jeśli na koncie masz tylko siedemnaście złotych.